Tylko 10 do 15% gatunków drapieżników żyje w stadach. Większość woli życie samotne i w ten sposób unika niewygód związanych z życiem w grupie. Ofiara łatwiej zauważy całe stado drapieżców niż jednego przyczajonego osobnika., więc polowanie w grupie jest o wiele trudniejsze. Nawet jeśli uda się coś upolować to i tak trzeba rozdzielić zdobycz pomiedzy całe stado, a przydział przypadający na jednostkę nie jest taki, jak w przypadku życia samotnego. Przy okazji dzielenia łupu zdarzają się kłótnie, podczas których bywa bardzo groźnie. Ale nawet jeśli wszyscy są mili i spokojni, łasza się do siebie i spędzają czas na przytulaniu jest duże ryzyko, że z jednego osobnika na drugiego mogą przeskoczyć rozmaite chorobotwórcze mikroorganizmy, pchły czy inne nieprzyjemne pasożyty. Likaony - dzikie psy afrykańskie poświęcają się izyją wyłącznie w stadach, gdyż w pojedynkę nie zdołałyby przeżyć. Nie tylko nie byłyby w stanie upolować antylopy, ale potem - nie zdołałaby jej nawet same zjeść, samotnie nie miałyby szans ze złodziejami padliny - lwami i hienami. W latach osiemdziesiątych większość upolowanego przez likaony mięska padała łupem hien. Nic więc dziwnego, że zwierzęta te rzucaja się na swoją zdobycz i w ciagu kilkunastu minut obgryzają ją do gołych kości, bo tylko w brzuchu mięso jest bezpieczne. Aby nakarmić rodziny likaony przekazują zwymiotowane kawałki mięsa wprost do zgłodniałych Pyszków szczeniąt i ich matki.