Pojedynczy ptak, który zerwie się do lotu, może łatwo stać się ofiara napastnika. Sytuacja ma się inaczej, gdy do lotu wzbija się cała gromada. Ptaki muszą więc wypracować sobie odpowiedni sygnał, który pobudzi do lotu wszystkich osobników. Błysk białej plamy spod skrzydła nadaję się do tego znakomicie, a kiedy już wielotysięczne stado jest w powietrzu te jasne, dobrze widoczne ślady świetnie nadaja się do kordynacji lotu. Plamy dekoncentrują drapieżce - masa trzepoczących skrzydeł i błyskających kolorów dekoncentruje równie dobrze, jak błyskająca ławica ryb. Podobną jasną plamę stosują do sygnalizacji niebezpieczeństwa sarny, jelenie i antylopy. Różnica tkwi w jej położeniu. Nie ukrywają jej pod skrzydłami, ale pod ogonem. W razie niebezpieczeństwa ogon podnosi się do góry, biała plama błyska, a zwierzęta pędzą na złamanie karku za najbliższym białym zadkiem. Żeby udało się uciec, potrzeba sprawnego systemu ostrzegania. W stadzie wiele osobników rozgląda się odbierając sygnały z otoczenia mogące świadczyć o niebezpieczeństwie. W skupisku odpowiedzialnośc za ostrzeganie rozkłada się na wielu osobników, dlatego każda jednostka ma więcej czasu dla siebie. Naukowcy zbadali to na przykładzie szpaków. Samotny szpak podczas jedzenia rozgląda się na boki, by sprawdzić czy jest bezpieczny co chwilę. W stadzie robi to czterokrotnie rzadziej. W niektórych grupach zwierząt, np. w rodzinie surykatek, role strażników i 'systemów alarmujacych' przypadają dyżurnym jednostkom. Te nie jedzą wraz z innymi, ale stoja na podwyższeniach i rozglądają się, gotowe wszcząć alarm, gdy rodzinie grozi niebezpieczeństwo. W tym czasie inni członkowie grupy mogą spokojnie szukać pożywienia w trawie i pod kamieniami. Do stróżowania wysyłane są te surykatki, które już zaspokoiły głód. Dopiero, kiedy wszyscy członkowie rodzinny się najedzą stado wrca w okolice nory.